بیست‌وپنجم ذی‌القعده، فقط یک روز در تقویم نیست؛
روزی‌ست که زمین، آرام‌آرام آغوش خود را برای زندگی گشود.
روزی که رحمت خدا بر خاک جاری شد و جهان رنگِ بودن گرفت.

دَحوُالأرض، یادآور آغاز گستردگی زمین و نشانه‌ای از عظمت پروردگاری‌ست که از دلِ سکوت و تاریکی، حیات را آفرید. در این روز، انگار آسمان به زمین نزدیک‌تر است و دل‌ها آمادگی بیشتری برای شنیدن صدای خدا دارند.

چه زیباست که انسان، در میان شلوغی زندگی، لحظه‌ای بایستد؛
به آسمان نگاه کند، به نعمت نفس کشیدن، دوست داشتن و امید داشتن فکر کند و از خدا بخواهد دلش را نیز دوباره وسعت ببخشد.

دحوالأرض، روز بازگشت است؛
بازگشت به آرامش، به دعا، به خودِ واقعی‌مان.
روزی برای سبک شدن دل، برای طلب بخشش و برای شروعی تازه زیر سقف مهربانی خدا.

خدایا؛
در این روز پربرکت،
دل‌های ما را به نور ایمان روشن کن،
قدم‌هایمان را در مسیر خیر ثابت نگه دار
و سهم ما را از آرامش و رحمتت بیشتر فرما.